Όταν γεννήθηκε ο παππούς του Βιζυηνού, τον βάφτισαν «Γεωργιά», του φόρεσαν κοριτσίστικα ρούχα και τον έμαθαν να κεντά - για να μην τον αρπάξουν οι Γενίτσαροι. Στα δέκα του, ο πατέρας του τού έκοψε τις πλεξούδες και του είπε: «Από σήμερα είσαι Γεώργης. Από αύριο είσαι άνδρας.» Την άλλη μέρα ήρθαν τα βιολιά και τον στεφάνωσαν.«Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» του Γεωργίου Βιζυηνού (Εστία, 1884) περνάει για σχολικό ανάγνωσμα. Δεν είναι. Είναι η ιστορία ενός ανθρώπου που έζησε ολόκληρη ζωή χωρίς να βγει από το χωριό του — γιατί κάθε φορά που ετοίμαζε ταξίδι, ταξίδευε η γυναίκα του. Ακόμη και στα Ιεροσόλυμα πήγε εκείνη· γι' αυτό «Χατζίδενα» έγινε η γιαγιά. Και είναι, ταυτόχρονα, η ιστορία ενός δεκάχρονου ραφτόπουλου στην Κωνσταντινούπολη που πίστευε ότι η βασιλοπούλα του χαρεμιού του έστελνε γλυκά πίσω από ένα στρογγυλό ερμάρι.Το ένα ταξίδι που επιχείρησε ο παππούς στη ζωή του ήταν με μια σκάλα κοτετσιού στον ώμο, προς την «τούμβα» στον ορίζοντα - εκεί που η γη τελειώνει κι αρχίζει ο ουρανός. Πώς τελείωσε, θα το ακούσετε. Και πώς τελείωσε τελικά το ταξίδι, το ξέρει μόνο η τελευταία παράγραφος — από τις ωραιότερες που γράφτηκαν ποτέ στα ελληνικά.Θεατρική ανάγνωση με εικόνες.🌐 imaginelogotexnia.com 🎧 Spotify: [link]Πηγή κειμένου: Γεώργιος Μ. Βιζυηνός, «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον», περιοδικό «Εστία», 1884. #ελληνικηλογοτεχνια #βιζυηνος #διηγημα

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related