Πίσω από μαθησιακές δυσκολίες δεν υπάρχουν «ταμπέλες» αλλά παιδιά που προσπαθούν, και συχνά παρεξηγούνται. Η δρ. Ελένη Λιβανίου εξηγεί τι σημαίνει να μαθαίνεις διαφορετικά και πώς μπορούμε να προστατεύσουμε ένα παιδί από το στίγμα.Η Τζούλη Αγοράκη και η δρα Ελένη Λιβανίου, εκπαιδευτική ψυχολόγος με εξειδίκευση στις μαθησιακές δυσκολίες, ξεκαθαρίζουν τι είναι και τι δεν είναι η δυσλεξία και η ΔΕΠΥ, αποδομώντας τον μύθο ότι σχετίζονται με την ευφυΐα. Συζητούν για τις διαφορές στον ρυθμό μάθησης, για τον ρόλο του άγχους και της υπερβολικής έκθεσης στις οθόνες αλλά και για το πώς ένα παιδί μπορεί να στιγματιστεί όταν ακούει διαρκώς τι δεν κάνει καλά αντί για το πώς μπορεί να μάθει να το κάνει αλλιώς.Η συζήτηση φωτίζει το ψυχικό αποτύπωμα που αφήνει η συνεχής σύγκριση μέσα στην τάξη αλλά και τη δύναμη που έχει ένας γονιός ή ένας εκπαιδευτικός όταν επιλέγει να εμφυσήσει πίστη και εμπιστοσύνη σε ένα παιδί. Παράλληλα, παρουσιάζεται το έργο της ομάδας Life is for All, που στοχεύει στην ενημέρωση, την αποστιγματοποίηση και τη συμπερίληψη, υπενθυμίζοντας ότι το 20% του πληθυσμού είναι νευροδιαφορετικό, άρα η διαφορετικότητα δεν είναι εξαίρεση αλλά μέρος της ανθρώπινης ποικιλίας.Ένα επεισόδιο του πόντκαστ «Ψυχή και Σώμα» για το δικαίωμα κάθε παιδιού να ανήκει, τη σημασία της έγκαιρης αξιολόγησης, της σωστής πλαισίωσης και της ουσιαστικής συμπερίληψης. Και, πάνω απ’ όλα, για την ανάγκη να αλλάξουμε το αφήγημα: οι μαθησιακές δυσκολίες δεν είναι τεμπελιά, δεν είναι έλλειμμα, αλλά ένας διαφορετικός δρόμος προς τη γνώση.

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related