در تمامِ این سال‌ها، به ما گفته‌اند تراژدیِ رستم و سهراب به خاطرِ یک خنجر بود؛ اما من به عنوان یک درمانگر به شما می‌گویم: تراژدیِ واقعی، آن «انتظارِ کُشنده» برای رسیدنِ نوش‌دارو بود.نوش‌دارو، بزرگ‌ترین فریبِ روانِ ماست. نوش‌دارو یعنی منتظری تا کسی از بیرون (یک پارتنر، یک والد، یا حتی تقدیر) بیاید و پادزهرِ رنج‌هایت را در گلویت بریزد. نوش‌دارو یعنی تعلیقِ زندگی به امیدِ تغییری که اختیارش با تو نیست. و حقیقتِ تلخ این است: نوش‌دارویِ بیرونی، همیشه «پس از مرگ سهراب» می‌رسد؛ زمانی که فرصت‌ها سوخته‌اند و رابطه‌ها خاکستر شده‌اند.وقتِ آن است که افسانه‌ی نوش‌دارو را به خاک بسپاریم و «هوش‌دارو» را بیدار کنیم.هوش‌دارو، ماده‌ای در دستِ کیکاووس‌های زمانه نیست. هوش‌دارو، «تقطیرِ آگاهی» در آزمایشگاهِ روانِ خودت است.سال ۱۴۰۵ را با هوش دارو همراه من باشیدتماس: ۰۹۰۲۲۰۰۵۰۲۱سایتwww.khodmokhtari.ir

Ask this episode

“What did the council decide on item 42?” — answered with the speaker and the moment.

Transcript

Related